Scènes

Scène personageontmoeting Amsterdam Centraal

Daar stond ik dan midden op Amsterdam Centraal twintig minuten te vroeg voor mijn trein. Ik kende de stationshal op mijn duimpje maar de sfeer was anders vandaag. Het buitengebouw was nog steeds prachtig maar eenmaal binnen voelde ik mij bedompt, bijna gevangen zelfs. Veel te veel mensen liepen door de lange hal, haastend en op zoek naar hun trein. De grote hal, die een wondermooie uitstraling kan hebben deed mij bijna denken aan een winkelcentrum. Vol met mensen, haastend, op zoek en geen aandacht voor elkaar. De vloer zag er minder mooi uit als normaal, misschien kwam dit door de regen en de vele mensen die er met hun natte vieze schoenzolen overheen liepen. Daarnaast rook de hal naar eten van smullers, lekker als je honger had maar met een volle maag kon ik er even niet zo goed tegen. Ik ging op een bankje zitten en keek strak naar voren want daar zag ik hem weer lopen. De jongen die ik bijna elke dag tegenkwam op Amsterdam Centraal. Zijn warrige geel geverfde haar begon langzaam uit te groeien en zijn bruine lokken werden steeds meer zichtbaar. Hij droeg zoals altijd zijn felgele fluorescerende halflange regenjas. Onder de jas droeg die een oversized okergele trui, een zwarte spijkerbroek met opgerolde pijpen en daaronder zwarte suède puntschoenen met dunne veters in een dubbele knoop. Zijn postuur was lang en dun, bijna mager zelfs. Hij liep altijd alsof die haast had en lette eigenlijk niet op de omgeving om hem heen. Hij stopte bij Smullers en trok een hamburger uit de muur, zijn ritueel. Hij was echt zo’n typisch iemand die bijna altijd ongezond at maar geen gram aankwam. Jaloersmakend, alhoewel ik toch niet graag zo dun zou willen zijn.

Mijn blik wende even af en ik zag een eindje verderop een bekakte vrouw lopen van middelbare leeftijd, ze had een wat molliger figuur, droeg haar donkere haar opgestoken in een zwarte klem en keek strak naar voren. Als kleding droeg ze een rode zijden blouse met zwarte knoopjes met daaronder een zwarte kokerrok die liep tot haar enkels en een huidkleurige panty eronder. Als schoenen had ze gekozen voor rood met witte stippelschoenen met rode gespen en een lange dunne hak. Haar make up was erg overdreven voor haar leeftijd, een dikke laag foundation die net een tint te donker is, felroze wangen van de rouge, een dikke lijn eyeliner, klonterige mascara en felrode lippenstift. Stijfjes en sierlijk tegelijk liep ze over het station, haar uitdrukking was vooral nors en haar lippen hingen naar beneden. Echt het type vrouw waar je niet zomaar ruzie mee wil hebben. Mijn blik wende weer terug tot de jongen en ik zag het gebeuren…

De jongen liep tegen de vrouw op en zijn hamburger vloog recht tegen haar blouseje aan, waar langzaamaan een grote sausvlek ontstond. Ondanks de dikke laag make up kon ik haar gezicht langzaamaan rood zien worden, klaarmakend voor een woede-uitbarsting. ’Kijk eens uit waar je loopt, jongeman, weet jij wel hoe duur deze outfit kost, als jij maar niet denkt dat ik voor de stomerijkosten voor betalen, nee nee, hier komt nog een staartje aan.’ Ze had een bekakt accent, net alsof ze een hete aardappel had ingeslikt, haar woorden waren hard en furieus. De jongen werd rood van schaamte en begon te stamelen. ‘Sorry, mevrouw, ik zag u niet, ik kon er echt niks aan doen, ik lette even niet op en toen liep ik tegen u aan.’ Zijn stem klonk hoger dan verwacht, bijna vrouwelijk zelfs, en zijn gezichtsuitdrukking begon aan de bange kant te raken. Ik kreeg medelijden, eigenlijk wilde ik opstaan en hem helpen maar op een of andere manier hield mijn gevoel mij tegen. De vrouw werd daarentegen alleen maar bozer en haar gezicht begon duidelijk rood uit te slaan onder haar dikke laag foundation. ‘Dan moet je de volgende keer beter opletten he en niet zo lomp zijn! Die jeugd ook van tegenwoordig. ’De vrouw keek de jongen recht in zijn ogen aan, ik zag dat die een kleine stap achteruit deed en zijn gezicht nog angstiger werd. ’Het spijt me echt mevrouw, ik wil echt wel voor de stomerijkosten betalen maar ik heb nu geen contant geld bij, ik kan wel gaan pinnen maar ik moet ook over tien minuten eigenlijk mijn trein halen, ik kan wel uw rekeningnummer opschrijven en het bedrag overmaken. ’ De vrouw sloeg haar armen om zich heen en keek de jongen met een doordringende blik aan. ’Denk je nou echt, dat ik geloof dat je dat geld naar mij overmaakt, aan de manier hoe je eruitziet vertrouw ik je al niet, dat haar en die kleren, je ziet eruit als een armoedzaaier.’ De jongen sloeg dicht, zijn hoofd wendde naar beneden, het leek erop alsof die zijn tranen moest bedwingen. ’Sorry mevrouw.’ Zijn stem leek steeds hoger te worden. ’Dus hoe gaan we dit nu oplossen he? Ik denk toch echt dat je de trein moet missen en even dat geld voor mij moet pinnen en aan mij moet geven’ De jongen keek de vrouw met een bedroefde uitdrukking aan en stamelde. ’Maar ehh, ik heb om half 8 eigenlijk generale repetitie en als ik deze trein niet haal dan haal ik het niet en dit is de laatste repetitie voor de show.’ De vrouw haar gezicht had inmiddels de kleur gekregen van een tomaat en ze begon te tieren tegen de jongen. ‘Kan mij niks schelen, je gaat nu met mij mee en pint dat geld voor me!’ Ik kreeg nog meer medelijden met de jongen en ik stond op, klaar om in te grijpen. Helaas was ik te laat, ze liepen al samen weg de vrouw half stampvoetend op haar hoge hakken en de jongen slenterend met hoofd naar beneden erachteraan. Daar zat ik dan, met een naar beklemmend gevoel, ik vroeg me af; waarom had ik niet eerder ingegrepen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *