Scènes

Scène gebeurtenis Stadspark Tilburg

Ik liep langzaam het park in en hield mij vast aan de bast van de robuuste eikenboom. De bast voelde ruw aan, hard maar tevens ook breekbaar, herkenbaar, zo voelde ik mij ook op dit moment. Het is de eerste keer dat ik hier weer was sinds het voorval, vijf maanden geleden, de plek waar ik altijd zo graag kwam voelde anders, leeg en kil, maar had gelukkig nog wel vlagen van zijn oude uitstraling. Ik keek omhoog naar de takken van de boom, ze liepen door elkaar heen verwilderd maar tevens ook prachtig, bijna een kunstwerk. Ik zuchtte en liep langzaam verder, over het gras door de oase van bomen. De bomen zagen er zoals gewoonlijk prachtig uit, met hun dunne of dikke basten en hun overweldigende groene bladeren die langzaam begonnen te verkleuren, de herfst begon aan te breken. Normaal werd ik altijd vrolijk van dit aanblik, maar deze dag niet, waarschijnlijk nooit niet.. Op de grond lag een tapijt van gevallen bladeren, ze waren bruin, verdord en vertrapt, ik herkende het gevoel. Tussen het tapijt van bladeren lagen nog een aantal stukjes afval, een zakje chips, een rolletje mentos en een eenzaam fijngeknepen colablikje. Normaal had ik me gestoord aan dit soort afval, maar vandaag niet, het gaf zelfs een beetje kleur aan het dorre bruine tapijt. Op de grond waren vogels bezig, voornamelijk duiven, pikkend in het gras op zoek naar voedsel. Ze kwamen rustig over, zorgeloos, een gevoel dat ik lang niet meer heb gehad. Verderop hoorde ik een vogel roepen vanuit een boom. ‘Roekoe, Roekoe’. Rustig, er was duidelijk niks met hem aan de hand. Waarom kon ik mij niet meer zo zorgeloos voelen. Het begon te regenen en lichte druppels vielen op mijn hoofd, somber, maar tevens een gevoel van verlichting. Ik liep verder over het gras, het gras had een lichtgroene kleur en was pas gemaaid, de rijsporen van de grasmaaier waren nog duidelijk zichtbaar door de dorre kale plekken tussen het veld. Deze plekken vielen mij normaal niet op, maar vandaag wel, helaas vandaag wel. Ik zuchtte en probeerde de geur van het park in mij op te snuiven, een geur van regen gemengd met de vermenging van gemaaid gras, drong mijn neus binnen. Normaal genoot ik van deze geur, maar deze dag maakte het me misselijk, zeker omdat het ook regende tijdens het voorval. Het voorval, dat mijn leven voorgoed veranderde. Voor mij zag ik een bankje, met daarop een bruine achtergelaten pizzadoos, half opengetrokken het merk domino’s was duidelijk zichtbaar op de voorkant. Hij lag daar eenzaam en alleen, voor dood achtergelaten, herkenbaar.. Ik nam plaats op het bankje naast de pizzadoos en sloot mijn ogen terugdenkend aan het voorval. Na het uitgaan even een kortere weg door het park nemen, het leek me toentertijd een goed idee…

Ik opende weer mijn ogen en zag langzaamaan het park weer zichtbaar worden. Ik werd misselijk, duizelig, het park draaide om me heen. Ik probeerde naar adem te happen stond op en liep struinend verder. Ik kwam uiteindelijk terecht bij het voetbalveld en pakte me vast aan de omheining rondom het veld. Ik nam lange zware ademteugen om zodoende een paniekaanval te voorkomen. Een jogger rende voorbij, geen aandacht schenkend aan mij, verzonken in zijn eigen gedachten en zijn eigen wereld. Het park begon weer duidelijk te worden en mijn paniekaanval ebde langzaam weg. Ik probeerde even aan iets vrolijks te denken, ik moest mijn gedachten verzetten. Ik richtte mijn ogen op het voetbalveld. De blauwe omheining met zijn feloranje stukken vloekte bijna met de verdere uitstraling van het park, fel bijna schreeuwend kwamen ze over. De goals, even feloranje als de stukken omheining leken gigantisch, onheilspellend met spijlen die uit de gevangenis leken te komen. Toch gaf dit veld mij een gevoel van rust en ik dacht terug aan de tijd dat ik er als klein kind voetbalde met mijn neefjes. Dit gevoel was maar even en een vlaag van misselijkheid overheerste. Ik draaide me om en tierde in mezelf, ‘Het was een dom idee om hierheen terug te gaan, ik ben er nog niet klaar voor.’ Met een snelle pas, liep ik het park uit, terug de drukke stad in, zonder eenzaamheid. Een op dit moment veilig gevoel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *