Scènes

Scène personagesontmoeting in het stadspark

Ik liep door het park, mijn bruine krullen plakten op mijn voorhoofd en ik voelde me nog klam van het uur zweten in de sportschool. Het park gaf me altijd een rustig gevoel en ik liep hier graag een rondje na het sporten. Het begon te regenen, zachte regen, niet storend. Ik hoorde het ritselen van de bladeren door de wind wat mij een rustgevend gevoel gaf. Het gras was pas gemaaid en de rijsporen van de grasmaaier waren nog duidelijk zichtbaar, ik snoof de geur op van de vermenging van pas gemaaid gras en regen en genoot ervan, het rook heerlijk, natuurlijk fris. Mijn blik rustte op de vogels op de grond, ze waren op zoek naar eten rustig, kalm niks om zich zorgen over te maken. Ik liep onder de bomen door, hun prachtige takken met groene licht verkleurde bladeren vormden een dek en ik voelde bijna niks meer van de regen. Mijn gedachten dwaalden af en ik dacht  aan de tijden die ik hier beleef met mijn beste vrienden, Joris en Jessica. Van het weekend zullen we hier weer afspreken, gaan chillen en misschien nog even de stad in. Ik verheug mij er nu al op.

Verderop liep een vrouw, waarschijnlijk van middelbare leeftijd. Ze had een wat mollig figuur en had zich netjes aangekleed, iets te net om zomaar door het park te lopen. Haar gezicht stond emotieloos, en een dikke laag make up verbergt hoe ze er werkelijk uitziet. Ze had een paraplu vast, zo’n zwarte met witte stippen, waarschijnlijk van de Hema en liet haar hond uit. Zo’n Chihuahua, veel te klein met zijn dartelende pootjes. Normaal ontweek ik altijd zulke mensen, maar vandaag kon mijn dag niet meer stuk. ‘Goedemiddag Mevrouw, een mooie dag vandaag, he!’. De vrouw keek op, half verbaasd waar het geluid vandaan kwam en keek mij toen aan. Op haar gezicht vertoonde zich een kleine glimlach, bijna niet zichtbaar. Ze trok even kort aan de lijn, waardoor haar Chihuahua stil bleef staan, het beestje schrok even. ‘Jazeker, jongeman, alleen jammer van de regen, en wat doe jij hier zo alleen in het park.’ ‘Ik ben net wezen sporten en maak daarna altijd hier een wandeling, om even tot rust te komen.’ De vrouw keek mij met een licht verbaasde blik aan. ‘Zo sporten en daarna door het park wandelen, dat hoor je niet zo vaak meer van de jeugd van tegenwoordig, meestal hangen ze alleen maar lui op de bank, ik zie ze zelden lopen door een park. Goed bezig jongeman!’ Ik wist niet of ik me nou gecomplimenteerd of licht beledigd moest voelen, het was weer zo’n type die de jeugd over een kam scheerde, gelukkig zag ze mij als uitzondering. ‘Haha, nou ik vind dit park heerlijk hoor, rustgevend, ik kom hier graag.’ ‘Dat is goed om te horen jongeman, je bent goed bezig.’ De vrouw glimlachte, ondertussen begon de chihuahua lichtjes te protesteren, het wilde duidelijk verder. ‘Dankuwel mevrouw, ik zie trouwens dat u hond graag verder wilt dus ik zou u met rust laten, een fijne dag nog!’ ‘Oja, hij is ook zo onrustig, ik ga maar weer eens verder, een fijne dag nog jongeman!’ De vrouw lachte beleefd naar me, en liep weer verder, het kleine beestje strompelend met zijn kleine pootjes voorop. Volgens mij heeft hij zijn beste tijd al gehad. Ik draaide me om en lachte in mezelf, ik liep verder door het park, snoof de geur weer op en dacht in mijzelf; deze dag kon niet meer stuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *